Geçen yıl tam da bu zamanlar sormuştum: "Uluslararası" diyoruz ama 17 ilçemizin bu heyecandan ne kadar haberi var? Aradan bir yıl geçti, Mesir macunları dualarla karıldı, saçılacağı günü bekliyor.

Ancak görünen o ki, festivale dair o tatlı telaş hala Manisa merkezine hapsolmuş durumda. Bir geleneği dünyaya pazarlamak istiyorsak, önce kendi insanımızın o geleneğe ev sahipliği yapmasını sağlamalıyız. Selendi’deki gencin, Gördes’teki öğrencinin "Bu benim festivalim!" diyerek göğsünü kabartamadığı bir organizasyon, dışarıdan gelen turist için sadece bir "gösteri"den ibaret kalır.

Peki, ne yapmalı?

İlçeler Festival Sahasına Dönmeli: Sadece merkezde konser düzenlemekle olmaz. Manisa’nın her ilçesinde mesir tarihini anlatan sergiler ve yerel etkinlikler yapılmalı. Hatta daha somut bir adım atılmalı: Nasıl ki Büyükşehir Belediyemiz Ramazan ayında 17 ilçenin tamamında iftar sofraları kurup gönülleri birleştiriyorsa, Mesir haftasında da aynı kapsayıcılık sergilenmelidir.

Her ilçede; kaymakam, belediye başkanı ve protokol üyelerinin katılımıyla sembolik de olsa "İlçe Mesir Saçım Törenleri" düzenlenmelidir. Halkın ayağına giden bu şifa, aidiyet duygusunu perçinleyecektir.
Mesir Otobüsleri Yola Çıkmalı: Festival haftasında ilçelerden merkeze ücretsiz ring seferleri düzenlenmeli.

Köyündeki vatandaş, ilçesindeki öğrenci o coşkuya ortak olmak için "Nasıl giderim?" diye düşünmemeli. Sokaklar Şehir Kimliğine Bürünmeli: Saruhanlı’dan Turgutlu’ya kadar her ilçenin ana caddesi mesir renkleriyle süslenmeli. Festivalin geldiğini sadece takvimden değil, havadan solumalıyız.

Eğitim Şart: Okullarda Mesir’in sadece bir macun değil, 500 yıllık bir şifa ve yardımlaşma kültürü olduğu anlatılmalı. Kendi tarihini bilmeyen nesil, festivaline sahip çıkmaz. Mesir, sadece bir şekerleme ya da bir günlük eğlence değildir; Manisa’nın ortak paydasıdır.

Eğer bu festivali Türkiye’ye ve dünyaya gerçekten duyurmak istiyorsak, önce 17 ilçemizin tamamını bu büyük sofraya oturtmalıyız. Önce kendi ilimizde, kendi değerimize sahip çıkmalıyız.

Unutmayalım; kökü kendi toprağına sağlam tutunmayan ağacın dalı, dışarıya gölge vermez.