Milli Eğitim Bakanlığı her yıl üzerine basa basa uyarıyor: "Okullarda yardımcı kaynak kitap aldırmak yasaktır, devletin ücretsiz dağıttığı kitaplar müfredat için yeterlidir."

Ancak sahadaki gerçeklik, Bakanlığın genelgelerinden çok farklı bir tonda yankılanıyor. Son örnek ise pes dedirten cinsten: geçen gün bir öğrenci bir velimizin aktardığına göre, okulların kapanmasına sadece kısa bir süre kala bir branş öğretmeni bir soru bankası alınmasını zorunlu tutuyor.

Çocuk üniversiteye mi hazırlanıyor diye sordum hayır üniversite sınavına yıllar var bu sadece o ders için dedi.

Zamanlama Manidar, Vicdanlar Yaralı

Soruyorum size; okulların kapanmasına tatiller hariç 15 gün kaldı bu süre içinde o kitabın kaç sayfası çözülebilir? Hangi konu, hangi eksiklik bu son düzlükte "ekonomik bir külfetle" tamamlanacak? Velinin isyanı sadece paradan değil, aynı zamanda bu plansızlıktan ve dayatmadan yana.

Servis ücretleri, kantin masrafları ve hayat pahalılığı altında ezilen bir aileye, bu zamanda "soru bankası" masrafı çıkarmak en hafif tabiriyle duyarsızlıktır.

Neden Bu Kısır Döngüden Çıkamıyoruz?
Eğitimde neden hala bu sorunları yaşıyoruz?
Cevap aslında birkaç katmanlı:
Sınav Odaklı Sistem: Öğretmenler, devletin kitaplarını "sınavlara hazırlıkta yetersiz" görüyor olabilir. Ancak bu, çözümün velinin sırtına yüklenmesi anlamına gelmemeli. Kağıt üzerinde yasak olan ek kaynaklar, sınıf içi bir "gelenek" haline gelmiş durumda.

"Herkes alıyor, bizim çocuk eksik kalmasın" psikolojisiyle veliler sessiz kalmaya zorlanıyor. Eğer devletin verdiği kitaplar gerçekten yetersizse, bu kitapların içeriği güncellenmeli. Eğer yeterliyse, bu ısrarcı "kitap aldırma" iştahının önüne geçilmeli.

Sonuç Olarak;
Eğitim, bir çocuğun geleceğini inşa etme sürecidir; velinin cebini boşaltma yarışı değil. Milli Eğitim Bakanlığı’nın denetim mekanizmalarını sadece kâğıt üzerinde değil, okul koridorlarında ve sınıf içi mesaj gruplarında da işletmesi gerekiyor.

Velinin sırtındaki yükü hafifletmek yerine, son dakika golüyle bütçeleri sarsmak ne eğitimciliğe sığar ne de hakkaniyete.